تا سال ۱۹۴۲ میلادی اندونزی متعلق به هلند بود و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ تحت اشغال ژاپن در آمد. در ۱۷ اوت ۱۹۴۵، ملیون به رهبری دکتر احمد سوکارنو و دکتر حتی اعلام جمهوری کردند. چهار سال تمام میان نیروهای هلند و اندونزی جنگ بود. در نهایت در سال ۱۹۴۹ موافقت‌نامه‌ای امضا شد که طبق مفاد آن، همه سرزمین اندونزی بجز گینه نو بحکومت موقت (جمهوری) ایالات متحده اندونزی واگذار شد. در۱۶ دسامبر ۱۹۴۹، دکتر سوکارنو به ریاست جمهوری این کشور انتخاب گردید.

شهرهای توریستی

تجاکالا    ساکاراجا    یونگاران    باتا    یوباد    لجیان    بربادار    گرتک    ماکال    باتا    تگالالانگ    جمبر    کلانگکانگ    سلات    تالانگاگانگ    بلاهباتا    سلو    یومینیار    پتیتنگت    ترتس    آمبن    جایاپارا    یولاواتا    بیاک    سارابایا    تیانیار    مانکواری    پدارنان تیگا    باراکاپا    باویت    تاناهوانگکو    پادانگسیدمپان    دامای    باتام    تراواس    تماکاس    سمینیاک    نوزا دا    سنگگیگی    تا پجات    مانداک    تابان    کاریتا    کاندیدازا    سیاتر    سیدمن    تاراکان    کاتا    ناگیا    ترنات    صبا    کالیاندا    بانیاوانگی    آنتازاری    تانجانگ لزونگ    کاهاکا    پاکم    پلانگان    سیکاکاک    سینگاراجا    لمبنگان    پاله    سیانجار    سیبلانگیت    پانگکالپینانگ    پماتانگسیانتار    سگارا    مرآک    پراپات    سیماجا    بانیاودانگ    گبلگ    لامپانگ    ننگسا    کارانگازم    گیلی ایر    پادانگ    تلاکباکآ    مارابورنای    پالمبانگ    تانجانگ    آنیر کیدال    کلمادا    تنتنا    پارانگتریتیس    کرامبیتان    گلنمر    پنجینیاهان    پازاران    پالاکان    جیمباران    جپارا    یجیاکارتا    سامبا    پانگاراران    براستاگی    بگر    پماتران    تالامبن    تامپاکسیرینگ    سرانگ    سیلانداک-کالن    سانگایلیات    تاناه لت    رانتپاو    کتول    بانگلی    بانجار    دجارامادی    گرکگاک    گانانگگولیس    ساکابومی    بترو    کاباپنلکان    یومبالان پدادا    باندانگان    کتابارا    بکازی    لوینا    پریجن    براکیت    پارواکارتا    وری    باندا آسه    لاگوی    پنتیاناک    سپا    باناکن    پاتیکراجا    بناانیار    گیلی ازاهان    کاراواسی    یونگازان    کاپانگ    کارتوزیرو    گارات    کنداری    ایندرامایا    رمپو    مالانگ    باکیتینگگی    پایانگان    پکانبارا    ماراکدانگ    گیلی منو    کدیری    بیما    مانادو    باللنگ    پکالانگان    سیلانداک    کالازان    پرامبانان    کانگگا    مدان    تانجانگ-بارات    سیداداپ    دنپازار    کالیارانگ    سالاتیگا    سیلاکاپ    سرپنگ    سانار    ساواهلانتو    سلمان    پانگانداران    کتاپانگ    پاروکرتو    پالآ و    تانجانگان    پادانگبای    تابانان    آمد    ماگلانگ    ماکاسار    سامباوا بزار    لابوهانباجو    پارای تنگگیری    تانجرانگ    سیربن    کارینجین 2    سکاپانگ    نگارا    تناگا    ماینگ    ماتارام    بیتانگ    بالیکپاپان    سیگادانگ    تاتلی    باتابلابانگ    بنگکالا    باتا آمپار    بداگال    پنرگو    پلابوهانراتا    بیرا    کانگکاکاوال    پانگکالان بارا    پانکاک    بامبانگ    بلیتار    سیدورجو    کاریمانجاوا    تانجانگ بنو    تانجانگپینانگ    تمهن    کاباتامباهان    گیلی تراوانگان    کابا    مانگسیت    تنبیو    جاکارتا    لاباکلپیان    کربکان    لمبانگ    باندانگ    دارماصبا    نایانگ    سمارانگ    تلانارات    مانگگیس    بجنگوارا    ساگی    بالی    جیانیار    سیتارینگگال 1    ساماریندا    پکاتا    پانگکالانباان    بانجارمازین    بلیمبینگ    کبماس

 

آب و هوا

اندونزی دارای آب و هوایی استوایی ( گرم و مرطوب ) می باشد که تغییرات فصلی در آن اندک می باشد. این کشور دارای دو فصل گرما ، بارانی و مرطوب است.

 

موقعیت جغرافیایی

مجموعه‌ای از جزایر (قریب به ۳۰۰۰ جزیره بزرگ و کوچک) است که در جنوب شرقی آسیا در اقیانوس کبیر قرار دارد. سابقاً این جزایر در تصرف هلند و به هندِ هلند موسوم بود ولی بعد از آنکه کشوری مستقل و آزاد گردید، «اندونزی» نام گرفت. مساحت این کشور ۱۹۱۹۰۰۰ کیلومتر مربع و پایتخت آن شهر جاکارتا است که در جزیره جاوه قرار دارد و سابقاً باتاویا نامیده می‌شد.

 

اقتصاد

بنابر آمار سال ۲۰۰۵ تولید ناخالص داخلی اندونزی ۲۸۷ میلیارد دلار بوده است که سهم سرانه هر فرد ۴۴۵۸ دلار است.سهم صنعت ۴۰٫۷٪ که بیشتر به فرآوری محصولات کشاورزی و معدنی مشغول است و سهم بخش کشاورزی ۱۴٪ می‌باشد و محصول اصلی اش برنج است.با این حال بیشترین شاغلان در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.۴۱ میلیون و هشتصد هزار نفر از نیروی کار در بخش کشاورزی شاغلند.که کشاورزانی هستند که حرفه‌ای نیستند و در سطح کلان تولید نمی‌کنند.اما هم کشاورزان بزرگ و هم روستاییان مقدار زیادی لاستیک ، چای ، قهوه ، تنباکو و ادویه تولید و صادر می‌کنند. بیشترین صادرات اندونزی به کشورهای آمریکا و ژاپن و چین و سنگاپور می‌باشد.اندونزی از لحاظ معدنی کشوری ثروتمند می‌باشد و معادن نفت ، گاز طبیعی ، قلع ، نیکل ، زغال سنگ، بوکسیت و مس در این کشور موجود است اما به علت نسبت بیشتر جمعیت به ثروت جمعیت مردم فقیر زیاد است.یکی دیگر از منابع کسب درآمد برای اندونزی صنعت توریسم است.